Ciekawe, nietypowe informacje

Na Małym Rynku w Krakowie spalono 19 kwietnia 1539 roku na stosie Katarzynę Weiglową, wdowę po tamtejszym kupcu. Powodem było jej przejście na judaizm i odmowa uznania Jezusa Chrystusa za Syna Bożego. Spalenie Weiglowej jest jedynym znanym wypadkiem stosu, który zapłonął w Polsce z powodów religijnych. Kiedy w Europie Zachodniej – zwłaszcza po nadejściu reformacji – powszechnie palono innowierców, nasz kraj był wyjątkową oazą wolności i tolerancji religijnej. W każdym razie katolicy nie palili tu luteranów, kalwinów, żydów, prawosławnych i muzułmanów tylko dlatego, że byli innego wyznania (ich też za to nie palono). Nie oznacza to, że w Polsce w ogóle nie płonęli ludzie na stosach. Oblicza się, że od średniowiecza po wiek XVIII skazano na tę karę około 10 tysięcy niewiast uznanych za czarownice.

Zwyczaj kolędowania, odwiedzania, obdarzania się słodyczami i życzeniami noworocznymi sięga czasów rzymskich.
Za czasów chrześcijańskich przesunięto noworoczne kolędy albo na 6 stycznia (Trzech Króli), albo na Boże Narodzenie. Śpiewano przy tym pieśni, czytano dzieje ewangeliczne: Narodzenie, Heroda, trzech Króli, dramatyzując i wprowadzając element komiczny początkowo przez Kościół tępiony. Kolędnicy przebierali się w kozy, konie (tzw. kobylnicy) i wilki.

Piwo – już 6000 lat temu uzyskiwało się je ze sfermentowanego jęczmienia. By powstał alkohol, drożdże potrzebują cukrów prostych.

Pierwszym krokiem do otrzymania piwa jest namoczenie ziarna jęczmiennego w wodzien na dzień lub dwa, a następnie pozostawienie w ciepłym miejscu na dalszych kilka dni. W tym okresie zarno zaczyna kiełkować. Proces ten nazywa się słodowaniem. Kiełki uruchamiają produkcję enzymów przekształcających skrobię w cukry proste. Następnie słód jest ogrzewany, by zatrzymać kiełkowanie i zanurzany w wodzie, która wymywa cukry i inne substancje potrzebne drożdżom do przeprowadzenia fermentacji. Tak powstałą zawiesinę osącza się – pozostaje brzeczka

Najdawniejsze polskie świadectwo na istnienie wróżb w wigilię św. Andrzeja znajdujemy w utworze M.Bielskiego  „Komedia Justyna i Konstancji” z 1557 roku. Panny, które chciały poznać przyszłość, lały nie tylko wosk, ale też i ołów, który jako materiał trwalszy wróżył małżeństwo bardziej udane, niż to z kruchego wosku, w dodatku jeszcze metal ten podobno posiada moc przyciągania szczęścia.

Różne były sposoby zobaczenia przyszłego męża. Mógł się przyśnić po całodniowym poście. Można było o północy zajrzeć do chlebowego pieca, zerknąć w zwierciadło wiszące na wprost drzwi, czy w jasną księżycową noc spojrzeć w głąb studni.

Dzień sylwestrowy pokaże czas lipcowy.

Gdy mróz jest pierwszego grudnia, wyschnie też nie jedna studnia.

Gdyby kiedy w grudniu grzmiało, wiatrów byłoby niemało.

Grudzień gdy łagodny wszędzie, cała zima dzieckiem będzie.

Grudzień ziemię grudzi i izdebki studzi

W pierwszym tygodniu grudnia, gdy pogoda stała, będzie zima długo biała

Kiedy w grudniu przyjdzie zima, mróz na gługo wiosnę wstrzyma